شاهین آخوندزاده در گفتگو با خبرنگار مهر، با اشاره به مشکلات ایجادشده برای پژوهشگرن در زمان قطعی اینترنت گفت: یکی از مشکلات برای داوران و سردبیران نشریات بینالمللی بود. زمانی که یک مقاله برای داوری به پژوهشگری ارسال میشود، نشریه خارجی اطلاع ندارد که پژوهشگر ما در ایران حدود یک ماه به اینترنت دسترسی نداشته است. در نتیجه این تصور ایجاد میشود که این پژوهشگر فرد منظمی نیست و همین مسئله او میتواند سبب شود که او از سیستم داوری بینالمللی حذف شود.
ایشان با بیان اینکه قطع اینترنت در درجات مختلف به پژوهشگران کشور آسیب وارد کرده است، گفت: ما این انتظار را داریم که نظام، در زمانهایی که بنا بر ملاحظات و صلاحدید خود تصمیم به قطع اینترنت میگیرد، برای دانشگاهها و بخشهای علمی استثنا قائل شود و اینکار را انجام ندهد. همانگونه که اتاق بازرگانی برای دارندگان کارت بازرگانی امکان دسترسی به اینترنت را فراهم کرد، باید چنین امکانی نیز برای محققان ایجاد شود.
آخوندزاده با ذکر مثالی از پژوهشگرانی که دچار این مشکل شده بود، گفت: یکی از پژوهشگران تراز اول کشور که نفر اول وب آو ساینس در تحقیقات سلامت است، در این بازه زمانی دچار مشکل شده بود. این پژوهشگر عنوان میکرد که از سایشان مجلهای با ضریب تاثیر ۴۰، مقالهای برای داوری دریافت کرده ولی به دلیل قطع اینترنت امکان انجام کار را نداشته است. در صورتی که این فرد بدون اغراق میتواند در بهترین دانشگاههای دنیا با مرتبه استاد تمام فعالیت کند. اگر چنین پژوهشگری در کشور مانده و پژوهش میکند و دانشجو تربیت میکند، به دلیل عرق ملی است و نظام باید به چنین پژوهشگری کمک کند.
ایشان تاکید کرد: من به عنوان یک معلم و یک مدیر پژوهشی و یک پژوهشگر این انتظار را دارم که در چنین شرایطی، توجه ویژهای به محققان کشور شود.
معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت با اشاره به مشکل ایجاد شده برای ارزیابی نشریات و نمایهسازی نشریات بینالمللی در زمان قطعی اینترنت گفت: نمایهسازی نشریات در اسکوپوس و وب آو ساینس به ۳ تا ۵ سال تلاش مستمر نیاز دارد و پس از معرفی نشریه برای نمایهسازی نشریه یک تا دو سال تحت پایش قرار میگیرد تا استانداردهای بینالمللی آن از نظر نظم انتشار و … بررسی شود.
ایشان ادامه داد: به طور معمول نتایج این ارزیابیها در ماههای فوریه و مارس اعلام میشود. درست در زمانی که اینترنت ما با مشکل مواجه بود. در این شرایط نشریات ما نه امکان انتشار مقاله داشتند و نه میتوانستند مقالات داوری شده خود را از داوران بینالمللی دریافت کنند.
آخوندزاده خاطر نشان کرد: حتی مجلاتی که در مرحله نهایی نمایه شدن قرار داشتند، در این بازه زمانی دچار مشکل شدند و این مسئله لطمه جدی به فرآیند بینالمللی سازی پژوهش به ویژه در حوزه مجلات علمی وارد کرد.